ΛΕΥΚΑ ΦΤΕΡΑ του Γιάννη Ωραιόπουλου

lefka ftera Τι είναι αυτό; Ποια είναι αυτή η παράξενη αίσθηση που με κάνει να ξυπνήσω το χειμωνιάτικο αυτό πρωινό. Μια περίεργη, διαφορετική από τα άλλα πρωινά, θαλπωρή με κάνουν να ανοίξω περίεργα τα μάτια μου. Κάποιες γλυκές απολαυστικές μυρουδιές παίζουν με τα ρουθούνια μου.

Μα βέβαια! Σήμερα είναι Χριστούγεννα. Μεγάλη Χριστιανική γιορτή. Είναι η γιορτή της οικογένειας! Θα έρθουν τα παιδιά μου οι νύφες μου και τα εγγόνια μου. Η γυναίκα μου ήδη έχει αρχίσει τα μαγειρέματα. Τέτοια μεγάλη γιορτή πρέπει να φάμε και να ευχαριστηθούμε πολύ-πολύ.
Αγωνιώ. Θα είναι άραγε χιονισμένα πανέμορφα, μαγικά τα φετινά Χριστούγεννα. Ανοίγω το παράθυρο. Η ευχή μου γίνεται πραγματικότητα. Τα Χριστούγεννα είναι κατάλευκα όπως και οι καρδιές των ανθρώπων. Αλλά τι; Απέναντι στην κόγχη της πόρτας του γείτονα κάτι διακρίνω. Ένας φουκαριάρης άστεγος, πεινασμένος και παγωμένος, κουλουριασμένος στην κόγχη. Η καρδιά μου σκιρτά περίεργα πελαγωμένη.
Το τζάκι σήμερα καίει παραδοσιακά. Καίει ξύλα. Πολλά ξύλα. Δυστυχώς σήμερα θα έρθουν τα παιδιά μου οι νύφες μου και τα εγγόνια μου. Δεν μπορώ να τον βάλω σπίτι μου. Δεν πειράζει όμως. Ίσως τον δει ο γείτονας και το μεσημέρι θα του πάω λίγο φαί. Ειδικά σήμερα έτσι πρέπει να κάνουν όλοι οι καλοί Χριστιανοί.
Η ημέρα προχωράει και το σπίτι γεμίζει φωνές και χαρές. Είμαι ο πατέρας, ο παππούς ο αρχηγός της οικογένειας που τον συμβουλεύονται όλοι και αποτελεί ζωντανό παράδειγμα. Τι ευτυχία. Το τραπέζι στρώνεται. Οι φλόγες του τζακιού παίζοντας δείχνουν τον ουρανό. Τα πιάτα και τα ποτήρια αδειάζουν ατελείωτα. Οι ώρες περνούν. Νύχτωσε και πρέπει να χωρίσουμε. Και αυτά τα Χριστούγεννα περάσανε πολύ όμορφα. Ανοίγω την πόρτα και τους κατευοδώνω ενώ τα μάτια μου ξαναπέφτουν στην κόγχη της πόρτας.
Τον ξέχασα! Τον ξέχασα μέσα σε όλη αυτή τη χαρά μου. Τρέχω στην γυναίκα μου και της ζητώ ένα πιάτο φαί. Δεν υπάρχει τίποτε μαζύ με κάποια αποφάγια τα πετάξαμε όλα στα σκουπίδια. Δεν πειράζει όμως. Βιαστικά κόβω ένα χαρτονάκι και βάζω επάνω μερικά γλυκά που περίσσεψαν. Ανοίγω την πόρτα και θαμπώνομαι. Ένα εκτυφλωτικό φως με τυφλώνει και μόλις που κάτι διακρίνω μέσα του. Τι είναι αυτό; Ένα ζευγάρι λευκών φτερών που φτερουγίζουν ακλουθώντας τον δρόμο που δείχνουν οι παιχνιδιάρικες φλόγες. Τα λευκά φτερά εξαϋλώνονται. Χάνονται στο φως.
Πατέρας, παππούς, αρχηγός οικογένειας, υπόδειγμα παιδιών και εγγονών. Κάρβουνο. Ένα άχρηστο κάρβουνο που μόνο μαυρίζει με την παρουσία του. Δεν είναι ικανό να ζεστάνει ούτε μια ψυχή.
Λευκά φτερά.

Στα Social Media