Πανηγυρικός εορτασμού εθνικής επετείου 25ης Μαρτίου 1821 από την Διευθύντρια του 4ου Γυμνασίου Κορυδαλλού κ. Μαρία Δημουλέα


Σεβαστοί Πατέρες, κύριε Δήμαρχε , κύριοι βουλευτές, κύριοι περιφερειακοί και δημοτικοί σύμβουλοι, αξιότιμοι προσκεκλημένοι , συμπολίτισσες και συμπολίτες,
Συνάδελφοι εκπαιδευτικοί, Αγαπητοί μαθητές των Σχολείων της πόλης μας…

Την ημέρα αυτή γιορτάζουμε την επισημοποίηση της Ελληνικής Επανάστασης του 1821,μιας από τις λαμπρότερες σελίδες της ιστορικής πορείας του έθνους μας. Οι Έλληνες μετά από 400 χρόνια δουλείας, αποφάσισαν πως έφτασε η ώρα να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό και να ζήσουν ελεύθερα. Στις 17 Μαρτίου ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης μαζί με τον Κολοκοτρώνη ύψωσε τη σημαία της Επανάστασης στην Αρεόπολη της Μάνης και κήρυξε την έναρξη του Αγώνα.


Στην πραγματικότητα όπως γράφει και ο ιστορικός Φιλήμων «Αληθές είναι ότι η Επανάσταση έλαβε χαρακτήρα γενικότερο από τις 25 αλλά η αρχή της έγινε 2 μέρες νωρίτερα στις 21 Μαρτίου διότι αι σημαίαι ανυψώθησαν, τα εθνόσημα διανεμήθησαν και οι Τούρκοι στα φρούρια εκλείσθησαν…». Η σύσκεψη στην Αγία Λαύρα είχε γίνει πολύ νωρίτερα στις 13 Μαρτίου ενώ το Λάβαρο της Αγίας Λαύρας χρησιμοποιήθηκε από τους επαναστάτες που στις 21 Μαρτίου πολιόρκησαν τα Καλάβρυτα και ο Π.Π.Γερμανός όρκισε τους Επαναστάτες στην πλατεία Αγίου Γεωργίου Πατρών στις 25 Μαρτίου. Ο θρύλος της Αγίας Λαύρας διαδόθηκε ευρύτατα σε όλη την Ελλάδα και έγινε πολύ αγαπητός στους Έλληνες. Η έναρξη της επανάστασης όμως δεν πραγματοποιήθηκε σε μια μέρα μόνο ούτε σε όλες τις περιοχές ταυτόχρονα. Πολλοί παράγοντες καθώς και οι τοπικές ιδιομορφίες συνετέλεσαν ώστε η επανάσταση να αρχίσει σε άλλες περιοχές νωρίτερα και σε άλλες αργότερα.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα το γεγονός θα πρέπει να δούμε πως η Επανάσταση του του -21 «η νεκρανάστασις αυτή της πατρίδος» όπως χαρακτηριστικά λέει ο Μακρυγιάννης δεν έγινε μεμιάς κι ούτε είναι έργο ενός. Ωρίμασε σταδιακά μέσα στο σκοτάδι της δουλείας ,τη φοβέρα και την αγραμματοσύνη. Μετά τους 2 πρώτους σκληρούς αιώνες της Τουρκοκρατίας όπου κυριαρχούσε το παιδομάζωμα, η βία, η τυραννία και οι εξωμόσεις, η οθωμανική αυτοκρατορία άρχισε να χαλαρώνει τα δεσμά της λόγω των εσωτερικών της προβλημάτων ενώ ταυτόχρονα ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός σκόρπιζε τα φώτα του σε όλη την Ευρώπη χωρίς να αφήνει ανεπηρέαστη και την Ελλάδα. Έγινε πια αντιληπτό πως το έθνος δεν θα μπορούσε να ελευθερωθεί αν δεν συνειδητοποιούσε τη ρίζα του και την καταγωγή του. Ως το 1630 πουθενά δεν υπήρχε οργανωμένο σχολείο ενώ η λέξη Έλληνας κινδύνευε να ξεχαστεί. Συνδετικός κρίκος ο Χριστιανισμός και η εκκλησία έσωσε τη γλώσσα τις δύσκολες εκείνες ώρες. Στα πρώτα χρόνια του 17ου αι. οι γραμματισμένοι Έλληνες των παροικιών και της Πόλης πασχίζουν να ξυπνήσουν την συνείδηση του σκλαβωμένου Έθνους. «Σχολειά χτίστε φώναζε ο Κοσμάς ο Αιτωλός από χωριό σε χωριό». Οι διδάσκαλοι του Γένους μεταφράζουν ακούραστα τα έργα των Διαφωτιστών που μιλούν για ελευθερία και ανθρώπινα δικαιώματα. Ο Αδαμάντιος Κοραής συντάσσει το «Λεξικόν» και μεταφράζει τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς για τα Ελληνόπουλα που διψούν για μάθηση. Οι πλούσιοι έμποροι δωρίζουν σχολεία στον τόπο τους και οι Φαναριώτες υπονομεύουν εκ των έσω την οθωμανική αυτοκρατορία προστατεύοντας στις ηγεμονίες την ελληνική παιδεία.

Το 1814 συγκροτείται η Φιλική Εταιρεία στην Οδησσό η οποία μυστικά προετοιμάζει τους αγωνιστές για τη μέρα του ξεσηκωμού. Οι κλέφτες και οι αρματολοί στα βουνά χτυπούν τον εχθρό όπως μπορούν και τον φθείρουν. Το όραμα του Ρήγα Φεραίου παίρνει σάρκα και οστά. Ο Θούριος διαδίδεται στην Ελλάδα απ’άκρη σ’ άκρη και ο θάνατος του γίνεται η ρίζα της ελευθερίας. Έτσι λοιπόν Φαναριώτες, Διδάσκαλοι του Γένους Φιλικοί, Οπλαρχηγοί, επώνυμοι κι ανώνυμοι Έλληνες εργάστηκαν από κοινού για την «Παλιγγενεσία» δηλ. την αναγέννηση της Ελλάδας. « Πατρίς « λέει ο Μακρυγιάννης να μακαρίζεις όλα τα τέκνα σου γενικώς διότι εργάστηκαν για να ξαναειπωθείς για άλλη μια φορά «Ελλάς» ότι ήσουν σβησμένη και ξεγραμμένη από τον κατάλογο των εθνών.

Χειρότερος εχθρός της Ελλάδας στον αγώνα της για ελευθερία ήταν η Ιερά Συμμαχία, η πανίσχυρη συμμαχία των Ευρωπαίων μοναρχών που επέβαλε σε όλη την Ευρώπη τη θέλησή της. Μισούσε κάθε απελευθερωτικό κίνημα και κατέπνιγε κάθε φιλελεύθερη έκφραση που θα έβαζε σε κίνδυνο την κυριαρχία της. Από την Άλλη μακροχρόνιες εμπορικές και οικονομικές συμφωνίες των Μ. Δυνάμεων της εποχής με τους Οθωμανούς έκλειναν τα αυτιά των Ευρωπαίων στις εκκλήσεις των Ελλήνων για βοήθεια. Ο Καγκελάριος της Αυστρίας Μέτερνιχ, η ψυχή της συμμαχίας διακήρυσσε πως «δεν υπάρχουν Έλληνες πια» και πως «ούτε μια σταγόνα ελληνικό αίμα δε ρέει στις φλέβες των κατοίκων της ελληνικής χερσονήσου». Η Επανάσταση όμως ξέσπασε και το αίμα που άρχισε να κυλάει δημιούργησε γρήγορα ένα ευρύ φιλελληνικό κίνημα.

Τα ηρωικά γεγονότα διαδέχονταν το ένα το άλλο: Καλαμάτα, Τριπολιτσά, Δερβενάκια, Μύλοι Λέρνης, Αλαμάνα, Χάνι της Γραβιάς, Χίος, Ψαρά, Σούλι και τόσα άλλα έκαναν την Ευρώπη να πάρει ενεργό θέση στο ελληνικό ζήτημα ενώ η οθωμανική αυτοκρατορία δεν μπορούσε πια να ελέγξει την κατάσταση. Ο Κολοκοτρώνης, ο Παπαφλέσας, ο Καραϊσκάκης, ο Ανδρούτσος, ο Μαυρομιχάλης, ο Κανάρης, ο Μιαούλης, ο Μακρυγιάννης, ο Διάκος, η Μπουμπουλίνα, η Μαυρογένους, και τόσοι άλλοι περνούν στο Πάνθεον των ηρώων του έθνους. Το αίμα και οι θυσίες των Ελλήνων συγκίνησαν τους Ευρωπαίους και ανάγκασαν τις κυβερνήσεις τους να αποδεχτούν πως ελληνικό έθνος υπάρχει και αξίζει να ελευθερωθεί. «Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς» λέει ο Κολοκοτρώνης στα απομνημονεύματά του κι όταν οι Γάλλοι αξιωματικοί φώναζαν στο Μακρυγιάννη «Είστε πολλά ολίγοι κι αυτήνοι πολλοί» εκείνος απαντούσε: «Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν κι όταν πάρουν αυτή την απόφαση λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν. Ο Θεός φυλάγει και τους αδύνατους».

Ώσπου ήρθε η Διχόνοια η δολερή που λέει και ο Σολωμός και παραλίγο να χαθεί η Επανάσταση. Οι Έλληνες διαιρέθηκαν και αλληλομισήθηκαν τόσο, ώστε να κινδυνεύσουν να χάσουν ό,τι απέκτησαν με σκληρούς αγώνες και θυσίες. Η μακρόχρονη δουλεία και η αμάθεια δεν τους άφηναν να υποτάξουν το ατομικό συμφέρον στο συλλογικό. Το Μεσολόγγι που χάνεται, η καταστροφή της Χίου και των Ψαρών, ο Ιμπραήμ που αποβιβάζεται στην Πελοπόννησο είναι γεγονότα που μαυρίζουν τις ψυχές των Ελλήνων. Οι φωτισμένοι Έλληνες τότε θα σώσουν το Γένος. Ο Κολοκοτρώνης με το σύνθημα «φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους» έσωσε τον Μωριά από την υποταγή και ο Μακρυγιάννης πασχίζει να βάλει μυαλό στους αρχηγούς και να τους συμφιλιώσει. Όμως ο ρους της ιστορίας είχε πια αλλάξει και οι Δυνάμεις της Ευρώπης είχαν ήδη αποφασίσει πως ένα νέο κράτος έπρεπε να δημιουργηθεί.

Το Πρωτόκολλο της Πετρούπολης το 1826 ήταν η πρώτη επίσημη αναγνώριση της αυτονομίας του ελληνικού κράτους από την Ευρώπη και η πρώτη πίεση προς την Τουρκία. Θα ακολουθήσει η συνθήκη της 6ης Ιουλίου 1827 στο Λονδίνο που υποχρεώνει την Τουρκία να δώσει στην Ελλάδα πολιτική και οικονομική αυτονομία. Η άρνηση της Τουρκίας να συμμορφωθεί θα προκαλέσει τη Ναυμαχία του Ναβαρίνου όπου καταστράφηκε ολοσχερώς ο τουρκοαιγυπτιακός στόλος από τον Ευρωπαϊκό. « Αυτή ήταν η πιο τίμια ναυμαχία από καταβολής κόσμου» παραδέχτηκε χαρακτηριστικά ένας Άγγλος Λόρδος. Την σκυτάλη της ελληνικής ανεξαρτησίας ανέλαβε ο Ι.Καποδίστριας ,ο 1ος Κυβερνήτης της Ελλάδας, και με τις διπλωματικές του ενέργειες κατάφερε να μέσα σε 4 χρόνια να υπογραφεί στο Λονδίνο το Πρωτόκολλο της Ανεξαρτησίας το 1830 όπου ανακηρύσσεται επίσημα το 1ο ανεξάρτητο Ελληνικό κράτος που περιελάμβανε την Πελοπόννησο, τη Στερεά, τις Κυκλάδες και την Εύβοια. Το κομμάτι αυτό θα γίνει ο πυρήνας των μετέπειτα ηρωικών εξορμήσεων για την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, της Ηπείρου, της Μακεδονίας, της Κρήτης, της Θράκης, του Αιγαίου. Το τίμημα της Διχόνοιας και της ανάμιξης των Ευρωπαϊκών Ηγεμονιών στα εσωτερικά ζητήματα της Ελλάδας ήταν βαρύ. Η Απόλυτη Μοναρχία που επιβλήθηκε με πρώτο βασιλιά τον Όθωνα της Βαυαρίας διέψευσε όλες τις προσδοκίες των Ελλήνων για πολιτική δικαιοσύνη και κοινωνική προκοπή. Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1844 ο Μακρυγιάννης με την εξέγερσή του θα συμβάλει στην μετατροπή του πολιτεύματος σε Συνταγματική Μοναρχία.
Η Επανάσταση του 1821 ήταν ένας αδιάσπαστος κρίκος στη μακραίωνη ελληνική ιστορία, που επανέλαβε ένδοξους αγώνες και κατορθώματα και παραμένει δίδαγμα ομόνοιας και ιστορικής συνείδησης. Αυτός ο Αγώνας εξακολουθεί να εμπνέει τον Ελληνισμό στη συνειδητή και ειρηνική πορεία του και ταυτόχρονα προειδοποιεί οποιονδήποτε επιβουλεύεται το δικαίωμα του να ζει ελεύθερα και με αξιοπρέπεια στον ιστορικό του χώρο αυτόν που δεν μπόρεσαν να αμφισβητήσουν οι πληρωμένοι χαρτογράφοι και πλαστογράφοι της ιστορίας.

Αυτός ο ιστορικός χώρος από τη Μακεδονία ως την Κύπρο και απ’ το Ιόνιο ως το Αιγαίο δεν είναι διαπραγματεύσιμος και η βαριά κληρονομιά των αγωνιστών του -21 δεν μας επιτρέπει να εφησυχάζουμε στο παρόν και στο μέλλον.

 

 

Στα Social Media